In Venray kijkt niemand op van een psychiatrische patiënt. Op straat, in de winkels, maar ook bij gezinnen thuis kun je hen ontmoeten. Generaties inwoners zijn vergroeid en opgegroeid met St. Servatius en St. Anna. De gezinsverpleging is in de jaren 1920 uit nood geboren. Er was een sterke toename van patiënten. De psychiatrische inrichtingen waren daar niet op berekend. Geld voor uitbreiding en nieuwbouw ontbrak.

De Inspectie op het Staatstoezicht op de Krankzinnigen stelde voor de mogelijkheid te onderzoeken om patiënten over te plaatsen naar de gezinsverpleging in het Belgische Geel. Zover is het niet gekomen. Na flink wat discussie, uiteraard over geld, kwam er als experiment een eigen gezinsverpleging, verbonden aan St. Servatius. Door allerlei omstandigheden mislukte het experiment al spoedig.

Later is vanuit St. Anna ook gestart met de gezinsverpleging. Het liep niet meteen storm, maar de schrale crisisjaren rond 1929 deed meer mensen besluiten patiënten in huis te nemen. Vooral de vergoeding gaf daarbij de doorslag. In 1970 waren nog meer dan 200 patiënten, waarvan ruim 160 vrouwen, opgenomen in de gezinsverpleging. In 1990 was dit aantal teruggelopen tot 64 patiënten, waarvan ruim de helft ouder dan 55 jaar.

Voor de patiënten is de gezinsverpleging altijd van grote betekenis geweest. Het contact met de buitenwereld werd hersteld of bleef behouden. Het familieverband gaf de patiënten het noodzakelijke steuntje in de rug om hun leven beter te organiseren.